Τεχνικές Παραγωγής
Η διαδικασία παραγωγής κεραμεικών ειδών είναι πολυσύνθετη και πολύπλευρη. Το κάθε είδος χρειάζεται κάτι διαφορετικό και το κάθε κεραμεικό αντικείμενο έχει τη δική του τεχνοτροπία στον τρόπο κατασκευής. Στα κεραμεικά Λεμπέση χρησιμοποιούνται τριών ειδών πυλοί. Πρώτα πρώτα ο Σιφνέικος ο οποίος χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τα μαγειρικά σκεύη. Είναι ειδικός αφού φτιάχνεται από σιφνέικο χώμα(κοκκινόχωμα). Το σιφνέικο χώμα είναι το μοναδικό στην Ελλάδα το οποίο αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες των φούρνων λόγω του αργύρου που περιέχει. Επειδή τα αποθέματα δεν είναι πολλά και επειδή η διαδικασία παρασκευής Σιφνέικου πηλού είναι δύσκολη και επίπονη, γιαυτό το λόγω χρησιμοποιούνται άλλα δύο είδη πυλών, ο Κρητικός ο οποίος είναι κατάλληλος για κεραμεικά τα οποία θέλουν διπλό ψήσιμο(ζωγραφιστές λεκάνες κ.λ.π.)και ο πηλός που έρχεται από τη Χαλκίδα ο οποίος έχει την πιο χαμηλή ποιότητα και χρησιμοποιείται για είδη όπως γλάστρες κ.λ.π.
Στο Σιφνέικο πηλό για την παραγωγή του απαιτείται αρκετή δουλειά και κόπος. Πρώτα πρώτα στα βήματα παραγωγής είναι η περισυλλογή του χώματος(κοκκινόχωμα), στη συνέχεια αυτό πρέπει να σουρωθεί και μετά να μπει ανακατεμένο με νερό στις καρούτες(χαβούζες). Αφού μείνει αρκετές μέρες εκεί και γίνουν ένα το χώμα και το νερό μαζεύουμε τη λάσπη ρίχνοντας την σε ένα αποθηκευτικό δωμάτιο μέχρι να ξεραθεί. Τέλος αφού περάσουν μέρες έχουμε έτοιμο τον πυλό για κατασκευή κεραμεικών ειδών.
Όταν ο τεχνίτης αποφασίσει να φτιάξει ένα αντικείμενο παίρνει πυλό και τον τοποθετεί στο ζυμωτήριο. Το συγκεκριμένο μηχάνημα, του πλάθει τον πυλό και του δίνει τα κομμάτια που θέλει για να αρχίσει στη συνέχεια τη δουλειά. Στη συνέχεια ακολουθεί η τοποθέτηση του πηλού πάνω στον τροχό.
Εκεί ο κεραμείστας με όλη του την τέχνη αφού κεντράρει το πυλό ξεκινάει να φτιάξει το αντικείμενο. Τώρα ο καλλιτέχνης δίνει μορφή στον πηλό… Αφού τελειώσει βγάζει τα έτοιμα είδη στον ήλιο για να ξεραθούν. Τα περισσότερα μετά από μερικές μέρες είναι έτοιμα για το καμίνι, υπάρχουν όμως και άλλα όπως τα ζωγραφιστά πιάτα που θέλουν άλλη διαδικασία. Αφού περάσουν κατασκευαστούν στον τροχό λίγο πριν στεγνώσουν εντελώς τα περνάμε με μία αλοιφή λευκή ή κόκκινη η οποία λέγεται μπαιντανάς, μετά αυτά σχεδιάζονται(σκαλίζονται) και ζωγραφίζονται. Όταν πια και αυτό το στάδιο ολοκληρωθεί τότε μπαίνουν στο καμίνι για ψήσιμο.
Σε αυτή τη φάση το καμίνι πρέπει να είναι ανοιχτό όλο το βράδυ και αν είναι το ξυλοκάμινο και όχι το ηλεκτρικό είναι αναγκαίο να είναι κάποιος εκεί και να το τροφοδοτεί συνεχώς με ξύλα ή με ροκανίδια(τριμμένο ξύλο). Μετά από δύο τρεις μέρες αφού κρυώσει ανοίγουμε το καμίνι και βγάζουμε τα κεραμεικά έξω.
Είναι μερικά που χρειάζονται και δεύτερο ψήσιμο, είναι αυτά τα οποία πρέπει να περαστούν με σμάλτο(γυάλομα) και μετά να ξαναμπούν για δεύτερο ψήσιμο. Στη συνέχεια με πανομοιότυπο τρόπο όπως την πρώτη φορά θα ξαναψηθούν και τότε είναι όλα έτοιμα. Το μόνο που μπορεί να γίνει σαν τελική πινελιά και μόνο στα πήλινα που είναι χωρίς σμάλτο είναι το λεγόμενο «πλούμισμα». Με αυτό μπορεί να γράψει κάποιος που επιθυμεί για παράδειγμα το όνομά του πάνω σε ένα κεραμεικό αντικείμενο.